Το… μήνυμα του Δεληκάρη

Στις μέρες μας, λίγο πριν το… φευγιό του χρόνου και την προσμονή του 2016, όλοι μας (άλλος λίγο, άλλος πολύ) στρέφουμε το βλέμμα στον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Γιατί, πλέον, είναι δίπλα μας αυτός που έχει ανάγκη, από ένα πιάτο φαΐ, από μια κουβέρτα (το ρεπορτάζ του Νίκου Τσιλιβαράκου είναι αποκαλυπτικό και καταπληκτικό ταυτόχρονα).
Σε αυτές τις μέρες, τις δύσκολες, οι αναγνωρίσιμοι, αυτοί που έχουν “… ένα όνομα”, είναι σημαντικό να παίρνουν θέση. Κάποιοι είχαν πάρει προ… 12ετίας, παραμονές της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων (κι όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Νίκος Μάλλιαρης, πρώτος πρόεδρος του ΠΣΑΠ, ο οποίος εικονίζεται στη φωτογραφία με τον Γιώργο Δεληκάρη και τον Γιώργο Κούδα) “του υπερδυναμισμού, του υπερκαταναλοτισμού, του νεοπλουτισμού και του άκρατου ατομισμού“.

Ο -τεράστιος- Γιώργος Δεληκάρης, ένας εκ των μεγαλυτέρων παικτών στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, είχε από τότε… ανησυχίες. Σε μια εκδήλωση των παλαίμαχων κι εν ενεργεία ποδοσφαιριστών, που είχε διοργανωθεί στις 2/2/2004 στη Θεσσαλονίκη, ο τότε Υφυπουργός Αθλητισμού, Γιώργος Λιάνης, είχε αποφασίσει να βραβεύσει τον Δεληκάρη.
Αν και δέχθηκε να πάρει το βραβείο, ο Γιώργος Δεληκάρης διάβασε την παρακάτω επιστολή, που δείχνει ότι δεν ήταν μεγάλος μόνο στο χορτάρι…

“Φίλε Γιώργο,
Σε ευχαριστώ

Δεν έχω δεχτεί ποτέ μου δώρο από την Πολιτεία κι αν το παίρνω -με βαριά καρδιά- το παίρνω από έναν φίλο και μόνο.
Θα ‘θελα να μπορούμε να δώσομε όλοι μας ρούχα, σε παιδιά που κρυώνουν, φαγητό σε παιδιά που πεινάνε, στοργή και αγάπη στου γέροντες.
Μια μικρή ελπίδα στους ξεχασμένους ανθρώπους, από εσάς τους πολιτικούς, όλων των κομμάτων.
Αυτό θα ήταν για μένα πολύ μεγαλύτερο βραβείο και πολύ πιο σημαντική διάκριση, από οτιδήποτε άλλο.
Εγώ προσωπικά δεν δέχθηκα, και το ξέρετε καλά όλοι σας, δεν δέχτηκα ποτέ μου διακρίσεις. Θέλω να μείνω ελεύθερος…

Με ταπεινότητα και εκτίμηση
Γιώργος Δεληκάρης“

we24.gr/