Τι κρίμα το παιδί σου από πυρομανής, να γίνει πυροσβέστης

Εκείνη η εποχή του χρόνου, έφτασε.

Η εποχή που χιλιάδες ταλαιπωρημένοι απόφοιτοι Λυκείου συμπληρώνουν τα μηχανογραφικά τους δελτία με βάση όχι την κλίση που έχουν σε γράμματα και τέχνες (αυτό καν δεν το έχουν ψάξει μερικοί) και την αγάπη που μπορεί να τρέφουν για συγκεκριμένα αντικείμενα, όχι με οδηγό την φιλομάθεια ή την ακαδημαική έρευνα, αλλά με τυφλοσούρτη την πατροπαράδοτη εμμονή που θέλει το “χαρτί” που θα αποκτήσουν στο τέλος των σπουδών τους, να μπορεί να τους

εξασφαλίσει μια εργασιακή θέση - κατά προτίμηση μια θέση στο Δημόσιο.



Φυσικά, τώρα που έχουμε κρίση και είναι ζήτημα να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε σπίτι, αυτή η προοπτική αποκτά άλλες διαστάσεις.

Να σας υπενθυμίσω όμως ότι ακριβώς αυτή η λύσσα του μέσου 'Ελληνα γονιού να κάνει το παιδί του δημόσιο υπάλληλο ήταν που φράκαρε εξαρχής το σύστημα, δημιούργησε στρατιές υπερράριθμων χωρίς έργο και βεβαίως χρησιμοποιήθηκε ψηφοθηρικά όσο δεν πάει.

Και για ποια εξασφάλιση μιλάμε; 'Εχετε δει εσείς τώρα τελευταία κανέναν εξασφαλισμένο;

Πράγμα που σημαίνει ότι οι γονείς συνεχίζουν μια αδιέξοδη τακτική με παβλοφικά αντανακλαστικά.

Αυτές οι φυλακισμένες σε στερεότυπα γενιές, θα φτιάξουν τον κόσμο μας αύριο.



Πολύ λίγα παιδιά κάνουν συνειδητοποιημένες επιλογές.

Η ηλικία των 18 δεν έχει τίποτα το συνειδητοποιημένο και ευτυχώς.

Από αυτά, δεν ξέρεις το βαθμό στον οποίο τα παιδιά έχουν γαλουχηθεί να βλέπουν με θετικό μάτι τη συνέχιση του δικηγορικού γραφείου του μπαμπά ή του οδοντιατρείου του θείου Πάτροκλου.

Το σημείο που σταματάει η επιρροή της Ελληνικής οικογένειας κι αρχίζεις να αναπνέεις ελεύθερα, δεν το έχει τοποθετήσει κανείς επιστήμων χωροχρονικά. Μπορεί να μη σταματάει ποτέ και να είναι μύθος, κάτι σαν το σημείο G στις γυναίκες.



Τέλος πάντων, η αγάπη μου για την επιστήμη της Ψυχολογίας οδηγεί περίπου τέτοια εποχή τους φίλους να με καλούν στο τηλέφωνο για να με συμβουλευτούν σχετικά με το ακαδημαικό μέλλον των παιδιών τους.

Οι μακρινοί φίλοι το κάνουν αυτό, διότι οι κοντινοί που κατά βάθος με γνωρίζουν καλύτερα, δεν επιτρέπουν στα τέκνα τους να με πλησιάσουν ούτε σε ακτίνα χιλιομέτρου. Φοβούνται ότι θα τα επηρεάσω να γίνουν ηθοποιοί, χορευτές, ζωγράφοι και γλύπτες ή να παρατήσουν τη Γεωπονική - από την οποία δεν έχουν περάσει κανένα μάθημα - και να το σκάσουν με κανένα τσίρκο.



Και πολύ καλά κάνουν...Βλέπετε, θεωρώ ότι δεν υπάρχουν αρκετοί καλλιτέχνες στον κόσμο.

Και κάποιοι από αυτούς κρύβονται πίσω από βαρετά κοστούμια εισαγγελέων της καθημερινότητας.



- Δέσποινααα!!! Ο Κωστής σε ζητάει στο τηλέεεεφωνο. Θέλει να μιλήσεις στη Μαριλού που φτιάχνει το μηχανογραφικόοοο της!



Η Μαριλού και η κάθε Μαριλού, είναι ένα νέο κορίτσι με όνειρα. Που φοβάται να τα εκφράσει δυνατά, μη φάει καμιά μπούφλα από το σόι που περιμένει στη γωνία να κάνει απόσβεση τα λεφτά των φροντιστηρίων.

Αυτά που σας γράφω είναι μαρτυρίες. Υπάρχει κόσμος που μου αναφέρει: “τόσα λεφτά ξοδέψαμε για τα φροντιστήρια για να περάσει στην τάδε σχολή, δεν μπορεί τώρα να κάνει πίσω!”, χωρίς να ντρέπεται.



- Ξέρετε, ψέλλισε η Μαριλού, σκέφτομαι να δηλώσω πρώτα τη Φιλολογία.

- Γιατί;

- Ε, άκουσα ότι έχει καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση.

- Καλά, εσύ δεν ήθελες να πας στην Καλών Τεχνών;

- Εεεε...ναι, έβγαλε ένα λυγμό το κοριτσάκι.

Τα νεύρα μου. Θυμήθηκα την ατάκα της μακαρίτισσας της Μαλβίνας, που έλεγε: "τι κρίμα για κάποιον που έχει γεννηθεί πυρομανής και καταλήξει πυροσβέστης".

- Τι απέγινε αυτή η επιθυμία;

- Εεε...μου λένε ότι πρέπει πρώτα να πάρω ένα χαρτί στα χέρια μου και μετά. Αλλά, άλλο θα ήθελα να σας ρωτήσω: να βάλω και Ψυχολογία;

Πώς λένε: “Είναι 1,200 γραμμάρια μανδάμ. Να το κόψω ή να τ'αφήσω;”.

- Είναι εύκολο να αποκατασταθεί κανείς που έχει σπουδάσει Ψυχολογία; -Μου έδωσε το τελειωτικό χτύπημα η Μαριλού.



Αποκατάσταση. Θα σας πω δυο λόγια γι'αυτή τη λέξη.

Φαντάζομαι ότι ο θάνατος θα είναι μια καλή περίπτωση αποκατάστασης.

'Οταν συζητάς για αποκατάσταση με ένα παιδί που τώρα ανοίγει τα φτερά του, είναι σαν να το κρατάς δεμένο από λουρί.

Δεν ξέρω τι ανασφάλειες μπορεί να κρύβουν οι άνθρωποι που αξιολογούν τους στόχους ζωής με το ζύγι.

Θεωρώ πώς ένας νέος άνθρωπος πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να ονειρευτεί, να πειραματιστεί, να δημιουργήσει.

Δεν μπορείς να επιλέξεις κάτι με την ψευδαίσθηση ότι θα σε “εξασφαλίσει”.

Τίποτα δεν σε εξασφαλίζει καλύτερα από τον διακαή πόθο να εξελιχθείς σε κάτι που λατρεύεις να κάνεις.



Η εργασία θα έπρεπε να συνδέεται στενά με τη στάση ζωής μας, να μην είναι δημοσιουπαλληλίκι.

Εξασφάλιση είναι το ταλέντο και η σκληρή δουλειά. Αλλά πολλά παιδιά δεν γνωρίζουν τα ταλέντα τους και δεν έχουν όρεξη να δουλέψουν σκληρά για να τα καταφέρουν - μόνο να ανακατέψουν τα πράγματα τόσο, όσο χρειάζεται, προκειμένου να βρουν μια θεσούλα για τον εαυτό τους και να βολευτούν για όλη την υπόλοιπη ζωή.

'Επειτα, η Ψυχολογία (με ψι κεφαλαίο, όπως λέμε επιστήμη) δεν είναι ψυχοθεραπεία.

Πολλοί μπερδεύουν τις σπουδές ψυχολογίας με το στερεότυπο του επαγγελματία που κάθεται σε μια πολυθρόνα και κάνει κουβεντούλα με τον ασθενή.



Η ψυχολογία θέλει διαρκή αναζήτηση. Να βρίσκεσαι σε διαδικασία δια βίου μάθησης και το υλικό να μην τελειώνει ποτέ.

Η Ψυχολογία θέλει να αγαπάς την ανθρώπινη φύση – και μη νομίζετε ότι είναι εύκολο πράγμα. Θέλει να δουλέψεις με τον εαυτό σου, να έχεις συμφιλιωθεί με τους δαίμονές σου, να έχεις απογαλακτιστεί από την οικογένεια.

Είναι μια δυναμική διαδικασία με το περιβάλλον και το εντελώς αντίθετο της αποκατάστασης.



Αφήστε που το να κάνεις αυτό που αγαπάς είναι σίγουρη επένδυση.

'Εχεις πολύ λιγότερες πιθανότητες στο μέλλον να καταλήξεις θεραπευόμενος ο ίδιος, περιγράφοντας στον ψυχολόγο όλους τους λόγους για τους οποίους αισθάνεσαι ότι η ζωή σου πήγε στο βρόντο. Η αναβολή της ζωής με την ψυχοθεραπεία, βρίσκονται κοντά.



"Να πας στην Καλών Τεχνών", κατέληξα κατεβάζοντας το ακουστικό, αφού εξήγησα πρώτα στη Μαριλού ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συναινέσω σε κανένα έγκλημα τσαλαπάτησης προσωπικότητας.



Φυσικά -ας μην τα κάνουμε όλα σώπατο - υπάρχουν αρκετοί νέοι που διαπρέπουν στις θετικές επιστήμες, στη μελέτη της γλώσσας και του λόγου, στην αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την ιστορία, στην έρευνα για τους αρχαίους πολιτισμούς.

Νέοι που έχουν βαθιά αντίληψη για την οικονομία και τη διοίκηση ή που θα γινόντουσαν λαμπροί πολιτικοί επιστήμονες και γιατροί.



Αλλά αυτοί οι νέοι ζουν σε άλλο τύπο οικογένειας: σε σχέσεις ζωής στις οποίες οι γονείς δεν χρειάζεται να αναρωτηθούν ποτέ τι θα απογίνουν τα παιδιά τους, επειδή έχουν κάνει καλή προηγούμενη δουλειά διδάσκοντάς τους την επιμονή, την υπομονή και την ευελιξία.

Γονείς που έχουν “κατασκευάσει” προσωπικότητες και όχι εξαρτήματα μηχανής, ελεύθερα πνεύματα και όχι υπαλλήλους δημοσίου.



Αυτοί οι γονείς δεν με παίρνουν ποτέ στο τηλέφωνο.

Συναντιόμαστε κατά διαστήματα, συζητάμε για τις εφευρέσεις των τέκνων τους, για τα συνέδρια καινοτόμων πρακτικών στα οποία τα παιδιά είναι καλεσμένοι ομιλητές, για τα βιβλία που αυτά συγγράφουν ή για τις παραστάσεις που ανεβάζουν.

Και κλείνουμε το μάτι στο (ελληνικό) σύμπαν, ενάντια στο οποίο εμείς οι μεγαλύτεροι κάποτε συνωμοτήσαμε με επιτυχία.



ΥΓ.

Είμαι εντελώς υπέρ της κατάργησης των Πανελλαδικών εξετάσεων.

Οι μαθητές θα πρέπει να αξιολογούνται με βάση το πόσο ασχολούνται με την καλλιέργεια δεξιοτήτων, με βάση τις ασχολίες τους, τη συμμετοχή σε ομάδες, τη διεξαγωγή project, το βαθμό συνεργατικότητας.

Και να φτιάχνουν ένα portfolio που θα παίρνουν αργότερα παραμάσχαλα για να το δείξουν στη σχολή της αρεσκείας τους, στην οποία θα κάνουν αίτηση υποψηφιότητας σπουδαστή.

Και να περνάνε από συνέντευξη, οπωσδήποτε. Και να γράφουν ένα γράμμα με θέμα τους λόγους για τους οποίους επιθυμούν να σπουδάσουν στη συγκεκριμένη σχολή.

Και μετά, ξυπνάω...





Δέσποινα Λιμνιωτάκη
eyedoll.gr