Άποψη: "Η Ρετσέτα των εγκληματικών φυσιογνωμιών" Του Αντώνη Ζαχαριουδάκη*

"Η βία με όποιον τρόπο κι αν εκδηλώνεται λειτουργεί τελικά σε βάρος της δημοκρατίας, σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών και σε τελική ανάλυση σε βάρος των λαϊκών διεκδικήσεων."

Του Αντώνη Ζαχαριουδάκη*

Για μια ακόμα φορά στην κατακριτέα πράξη ενός Αστυνομικού, προσωποποιείται από διάφορους κύκλους και άτομα, η μετατροπή της Αστυνομικής Πολιτικής βίας αποκλειστικά στο πρόσωπο των Αστυνομικών, αγνοώντας όμως επιλεκτικά και επιδεικτικά να αναφέρουν ότι η μετατροπή της Αστυνομίας από προστάτη του πολίτη σε όργανο καταστολής οφείλεται στους εκάστοτε πολιτικά προϊσταμένους και στην Κυβέρνηση.

Είναι γεγονός ότι στην χώρα μας έχουμε μια αδιάκριτη και ασύμμετρη βία, μια υπερβολική βία που δεν χρειάζεται, με την ρετσέτα «ότι η οικονομική κρίση φέρνει  βία» ξεχνώντας ότι και όταν είχαμε ανθηρά οικονομικά πάλι είχαμε βία, αφού απουσίαζε και απουσιάζει η γραμμή οριοθέτησης  το τι ξεπερνάμε και ο καθένας έχει το δικαίωμα να ασκεί ατομική βία υπό την κάλυψη της αντίστασης, ενώ παράλληλα αποτελεί μέρος και της τακτικής εκείνων που επιδιώκουν την διεκδίκηση έννομων κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων με συγκρουσιακές μορφές.

Στο μέσον ενός αισθήματος δικαίου, ότι δικαιούμαστε να ασκήσουμε βία ως ατομική αντίσταση βρίσκεται ο Αστυνομικός, για τον οποίο ξεχνώντας ότι οφείλει να πραγματώνει την δημόσια τάξη εντός συνταγματικών ορίων , τον μετατρέπουν από φύλακα της κοινωνίας σε σιδηρούν βραχίονα του κράτους και των πολιτικών μορφωμάτων καταπίεσης και καταστολής, ώστε να γίνει ο «μισητός» εχθρός , της μηδενικής ανοχής , του ρατσισμού και της επιλεκτικής ταύτισης και αναζήτησης της ατομικής ευθύνης από την εκάστοτε εξουσία.

Παράλληλα σπεύδουν και οι εν δυνάμει στην εξουσία να τον καταγγείλουν ως δεκανίκι του συστήματος , να τον ταυτίζουν με την κυβερνητική ευθύνη, να τον χαρακτηρίζουν φασίστα, χτίζοντας προσωπικότητες πολιτών μέσα στην αντιπαράθεση με τους αστυνομικούς αλλά και προφίλ αστυνομικών μέσα στην αναμέτρηση, ενώ λίγο μετά τον αγκαλιάζουν όταν δεν φορά στολή και τον θεωρούν κοινό πολίτη.

Βέβαια και έχουμε τον επίορκο και τον βίαιο αστυνομικό αλλά μήπως και η διαφθορά δεν είναι κουλτούρα στην χώρα μας και δεν συναντάται και σε άλλους κύκλους εργαζομένων όπως στους πανεπιστημιακούς;

Όπως το δικαίωμα στην εργασία είναι βασικό δικαίωμα για την ανάπτυξη του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου έτσι και η τήρηση της δημόσιας τάξης είναι το μέσον για την επίτευξη της κοινωνικής συνοχής και της ειρήνης και όλοι μας , πολίτες και αστυνομικοί οφείλουμε να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφευχθεί η περαιτέρω κλιμάκωση της βίας.

Το φαινόμενο της βίας στην κοινωνία μας όμως πρώτιστα αφορά την Κυβέρνηση και τα Πολιτικά κόμματα που οφείλουν να συμβάλλουν με τον δικό τους ρόλο, συλλογικά και ολοκληρωμένα , αλλάζοντας νοοτροπία και αντιλήψεις , με λύσεις που δεν θα είναι αποσπασματικές ή που θα εξυπηρετούν τα στενά κομματικά τους συμφέροντα , δημιουργώντας το πλαίσιο της πρόληψης που προηγείται της  καταστολής για μια κοινωνία χωρίς βία , για μια κοινωνία με δημιουργικό μέλλον.

Η βία με όποιον τρόπο κι αν εκδηλώνεται λειτουργεί τελικά σε βάρος της δημοκρατίας , σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών και σε τελική ανάλυση σε βάρος των λαϊκών διεκδικήσεων.


*Ο κ. Αντώνης Ζαχαριουδάκης είναι Αντιπρόεδρος Οικονομικών ΠΟΑΣΥ

CretePlus.gr