Εθνική ανάγκη ο δρόμος του «Μεγάλου Συνασπισμού»

Εθνική ανάγκη ο δρόμος του «Μεγάλου Συνασπισμού»

Δεν πρόκειται για δική μου αυθαίρετη διαπίστωση, αλλά για το συμπέρασμα της πρόσφατης δημοσκόπησης της Metron Analysis -που δημοσίευσε εχθές η voria.gr.- και σύμφωνα με την οποία οι ερωτώμενοι ζήτησαν την ύπαρξη «Μεγάλου συνασπισμού», κατά τα πρότυπα της διακυβέρνησης στην Γερμανία, Ιταλία και αλλού κατά περιόδους.

Μάλιστα, το ρεπορτάζ κάνει λόγο για «ένα νέο κοινωνικό ρεύμα, που συγκεντρώνει την πλειοψηφία των πολιτών και ζητά ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό, με τη δημιουργία ενός μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού Αριστεράς και Δεξιάς για την έξοδο της χώρας από την κρίση».

Αυτό το αίτημα είναι αναμφισβήτητο και διεφάνη άλλωστε σε όλες τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις, με έμμεσο τρόπο, όπου η προτίμηση των πολιτών στους δύο «μονομάχους» βρίσκεται σε απελπιστικά χαμηλό σημείο. Στην μεν Ν.Δ. απέμειναν οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι της, οι οποίοι με τίποτε δεν θα μπορούσαν να ψηφίσουν κάτι άλλο, ο δε ΣΥΡΙΖΑ, συγκεντρώνει μεν δυσαρεστημένους από όλες τις πλευρές, αλλά δεν έπεισε ότι μπορεί να προσφέρει κάτι θετικό.

Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, επειδή θεωρώ πως η δυσαρέσκεια των πολιτών δεν έχει επικεντρωθεί μόνον στην αδυναμία των προγραμματικών θέσεων των δύο κομμάτων, αλλά και στην προσωπικότητα των δύο πρωταγωνιστών, κ.κ. Α. Σαμαρά και Α. Τσίπρα, οι οποίοι δεν έπεισαν για την σταθερότητα των θέσεών τους.
Ο κ. Σαμαράς, χάρις στην εύνοια που επέδειξε ο κ. Γ. Παπανδρέου, εμφανίσθηκε κατ’ αρχήν «αντιμνημονιακός». Η εύνοια, παρατηρήθηκε στην αντισυνταγματικότητα της ψήφισης του πρώτου Μνημονίου, όπου απαιτούνταν 180 ψήφοι, όπως άλλωστε είχε υποστηρίζει ο συνταγματολόγος κ. Ευ. Βενιζέλος και το ΚΚΕ.

Αν ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν έκανε το χατίρι στον πρώην συμφοιτητή του -το παρασκήνιο πολλά λέγει επ’ αυτού- τότε ο κ. Α. Σαμαράς και η Ν.Δ. εξ αρχής θα υποστήριζαν το Μνημόνιο, και ως προς το τμήμα εκείνο που όλοι οι Έλληνες συμφωνούμε -την αναδιοργάνωση δηλαδή του Δημοσίου- θα είχαμε κάνει κάποια βήματα, τα οποία δεν κάναμε παρά την τετραετία που πέρασε.

Ο κ. Α. Σαμαράς δεν θέλησε να αναλάβει την ευθύνη για το καλό της Πατρίδας -το οποίο συνεχώς επικαλείται- ούτε αργότερα όταν ο ζαλισμένος ναυαγός κ. Γ. Παπανδρέου του πρότεινε συγκυβέρνηση. Το προσωπικό και κομματικό συμφέρον του κ. Α. Σαμαρά υπερίσχυσε, ώσπου αναγκάσθηκε να αλλάξει πλήρως την αρχική του τοποθέτηση, αλλά χάθηκαν δύο πολύτιμα χρόνια.

Ο κ. Α. Τσίπρας, βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, και επειδή δεν έχει αποφασίσει να κρατήσει υπεύθυνη στάση, δεν μπορεί και να  κερδίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων, των οποίων η προτίμηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ θα εξαρτάται από την αρνητική ή θετική πορεία της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. Και μπορεί οι περιστασιακοί ψηφοφόροι να έδωσαν στον κ. Τσίπρα την θέση του αρχηγού της αντιπολίτευσης, αλλά δεν αποτελούν μόνιμη δεξαμενή.

Οι μεταβαλλόμενες τοποθετήσεις, από την Βενεζουέλα με το φτηνό πετρέλαιο έως την διαβεβαίωση ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ, και από τον εναγκαλισμό περιθωριακών κομμάτων της Ευρώπης (μεταξύ των οποίων και τουρκοκυπριακού) έως τις ομιλίες σε ιδρύματα χρηματοδοτούμενα από τον κ. Σόρος, δεν προκαλούν σύγχυση μόνο στο εκλογικό σώμα, αλλά και στις ίδιες τις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο κ. Λαφαζάνης δεν δείχνει να ενστερνίζεται τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του προέδρου του.

Γνωρίζω, πως οι αναγνώστες που βλέπουν τα πράγματα μόνον με τα κομματικά γυαλιά τους, θα δυσαρεστηθούν με αυτά που γράφω. Η κατάσταση όμως στην οποία βρισκόμαστε είναι τόσο κρίσιμη, που δεν μπορούμε να μιλάμε με μισόλογα. Χρειάζονται υπεύθυνες τοποθετήσεις, και όχι ανέξοδοι λαϊκισμοί. Χρειάζονται δε και προτάσεις.

Επαναλαμβάνω, ό,τι έχω προτείνει κατά διαστήματα. Να υποχρεώσουμε τα δύο κόμματα εξουσίας -όπως διαμορφώνονται σήμερα- να συμπράξουν στον «Μεγάλο συνασπισμό», όπως απαίτησε η πλειοψηφία στη δημοσκόπηση της Metron Analysis. Αν όμως ο εγωκεντρισμός και η αγάπη προς την εξουσία δεν επιτρέψουν στους δύο μονομάχους να συνενωθούν αυτοβούλως, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει χρέος να ενεργοποιήσει το άρθρο 48 του Συντάγματος και να κηρύξει την χώρα σε Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης. Το Σύνταγμα του δίνει το δικαίωμα να ορίσει Κυβέρνηση τεχνοκρατών, για ορισμένο χρονικό διάστημα, αν οι πολιτικοί συνεχίσουν τα παλαιοκομματικά παιχνίδια τους. Ας το πράξει.

Ο Μακεδών
- See more at: http://arouraios.gr/2014/01/ethniki-anagkh-o-dromos-tou-megalou-sunaspismou/#sthash.25OfDhR4.dpuf
www.arouraios.gr