«Βλάπτουμε τη δημοκρατία στην προσπάθειά μας να σώσουμε το ευρώ»

«Βλάπτουμε τη δημοκρατία στην προσπάθειά μας να σώσουμε το ευρώ»

Τον μετρ του αστυνομικού μυθιστορήματος που έγινε περιζήτητος σχολιαστής της πολιτικής στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, τον Πέτρο Μάρκαρη, συνάντησε το ΑΠΕ-ΜΠΕ στο σπίτι του στην Κυψέλη, σε μία γειτονιά με πολλούς μετανάστες κυρίως γαλλόφωνους Αφρικανούς, λίγο μετά τη βράβευσή του από το γαλλικό περιοδικό «Le Point», για το μυθιστόρημά του «Ληξιπρόθεσμα δάνεια», το πρώτο της Τριλογίας της κρίσης.

Ο Πέτρος Μάρκαρης μίλησε για το μέλλον της Ευρώπης, την ηγεμονία της Γερμανίας, την αδιέξοδη πορεία που ακολουθούμε, αλλά και τον ρόλο των πνευματικών ανθρώπων.

Η τελική μάχη για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού βραβείου αστυνομικού μυθιστορήματος, δόθηκε ανάμεσα στο μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη και στο μυθιστόρημα «Τρομοκρατική απειλή», της Γερμανίδας Αλεξ Μπεργκ και έτσι το ερώτημα που κυριάρχησε ήταν: «η Γερμανίδα ή ο Έλληνας;». Η κριτική επιτροπή του περιοδικού επέλεξε τον Νότο.

«Δεν θα το ερμήνευα ως μήνυμα, θεωρώ απλά ότι η γενικότερη κατάσταση στην Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη και σε σχέση με τις επιπτώσεις της κρίσης στους ανθρώπους, δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Υπάρχει μια αντίφαση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σε όλη αυτή την ιστορία. Όταν διαβάζετε δηλώσεις πολιτικών, οικονομολόγων είτε είναι της Κομισιόν είτε είναι του Εurogroup, είτε της τρόικας, έχετε πολύ έντονα την εντύπωση ότι οι άνθρωποι αυτοί κοιτώντας τους αριθμούς χάσανε τους ανθρώπους. Είμαι πεπεισμένος ότι δεν τους βλέπουν τους ανθρώπους. Αντιθέτως σε ένα άλλο επίπεδο αναγνωστών, απλών πολιτών, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πώς περνάνε οι άνθρωποι. Αυτή η αντίφαση δεν είναι μόνο ενδιαφέρουσα είναι και κατά κάποιον τρόπο ανησυχητική γιατί δημιουργήθηκε ένα χάσμα. Γι? αυτό και το ενδιαφέρον για το μυθιστόρημα αυτό, και γενικώς για μυθιστορήματα που έχουν να κάνουν με την κρίση» είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μάρκαρης.

Ιδιαίτερα ανήσυχος για το μέλλον της Ευρώπης που έχασε το όραμά της, ο Πέτρος Μάρκαρης τόνισε: «Μιλώντας με έναν Ευρωπαίο πρόσφατα, του είπα ότι ακόμα και να ξεπεραστεί η κρίση του ευρώ ένα πράγμα δεν θα ξεπεραστεί κι αυτό είναι το μίσος που έχει απλωθεί στην Ευρώπη. Αυτό δεν θα φύγει εύκολα. Καταλήξαμε να μισούμε ο ένας τον άλλον. Κι αυτό είναι πάρα πολύ κακή εξέλιξη.

Θεωρώ ότι η υπόθεση της Ευρώπης εξελίχθηκε από το όραμα στο μη χείρον βέλτιστον. Και θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Εμείς, η Ισπανία, η Πορτογαλία, είπαμε να πάμε στο όραμα της ενωμένης Ευρώπης, της κοινής Ευρωπαϊκής οικογένειας. Τρέξαμε. Το ίδιο κάνανε και εκείνες οι χώρες οι οποίες βγήκανε από το σοσιαλιστικό μπλοκ και τρέχανε να μπούνε στο ενιαίο όραμα της Ευρώπης. Αν σήμερα πω σε ένα πολίτη, σε έναν Ισπανό, ή Ιταλό, «ρε φίλε δεν πάμε να φύγουμε, να πάμε πίσω στα δικά μας νομίσματα να τελειώνουμε, να μην τους έχουμε σαν μπάστακες πάνω από το κεφάλι μας;», η απάντηση που θα μου δώσει θα είναι «καλά είσαι τρελός; Αν πάμε πίσω θα περάσουμε πολύ χειρότερα». Αυτό όμως είναι το μη χείρον βέλτιστον δεν είναι πια όραμα. Δεν μπορεί όμως η Ευρώπη να στηριχτεί πάνω στο μη χείρον βέλτιστον. Δεν αντέχει.

Πρέπει να βρεθεί ένα όραμα για την Ευρώπη που το είχε και το έχασε. Γι΄ αυτό είμαι απαισιόδοξος. Και επίσης εκείνο το οποίο βλέπω είναι ότι αυτήν τη στιγμή στην προσπάθειά μας να σώσουμε το ευρώ θυσιάζουμε ένα μέρος της δημοκρατίας. Αυτό είναι πολύ κακό.www.amna.gr