Θεσσαλονίκη, η άλλη όψη της πόλης, ποιμένοντος του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη κ-ου Ανθίμου

Θεσσαλονίκη η άλλη όψη της πόλης, ποιμένοντος του 

Παναγιωτάτου Μητροπολίτη κ-ου Ανθίμου

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Στην έγκριτη «ΕΣΤΙΑ της 27-ης Μαρτίου 2013, διαβάσαμε άρθρο του κ-ου Ευαγγέλου Λαζαρίδη, όπου μεταξύ άλλων αφού παρουσίασε μια πλειάδα λαθών και παραλείψεων της κεντρικής διοίκησης, ευρύτερα της πολιτείας στο πεδίο της ανάπτυξης και των υποδομών για την νύμφη του Βορρά, κατέληξε στο αυθαίρετο και πολύ αφαιρετικό συμπέρασμα, ότι είναι μια «νεκρή» πόλη, σεληνιακό τοπίο, παραπαίουσα χωρίς μέλλον και προοπτική. Θεωρούμε ότι η εικόνα ζόφου, εγκατάλειψης και απερήμωσης της βασίλισσας των Βαλκανίων που παρουσίασε ο κ-ος Λαζαρίδης, αδικεί κατάφωρα την πόλη, απομειώνει το ηθικό της κύρος και προσβάλλει συνάμα το εμπνευσμένο και πολυμερές πολιτισμικό και κοινωνικό έργο πολλών άξιων εργατών της, ιδία απο το πεδίο της κοινωνίας και του πολιτισμού, που πασχίζουν καθημερινά για την κοινωνική της ανάπτυξη κα την ηθική της ευημερία. Επομένως έστω και αν περιέχει ομολογουμένως και αλήθειες το άρθρου του κ-ου Λαζαρίδη, δεν παύει να αποτελεί, ένα επιλεγμένο στιγμιότυπο της γενικότερης εικόνας της πόλης, που σίγουρα δεν αποδίδει την πραγματικότητα.

Θα αναφερθώ έτσι, εστιάζοντας ιδίως στην πολυεπίπεδη πολιτισμική και κοινωνική παρουσία του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη κ-ου Ανθίμου, στην ηθική ευημερία και ανάπτυξη της πόλης τα τελευταία χρόνια, αλλά και στην επίζηλη κοινωνική της συνοχή, σήμερα που η Ελλάδα καταρρέει υπο το βάρος της  ανέλεγκτης χρεοκοπίας. Η οποία με την σειρά της αποτέλεσε αναπόδραστη πραγματικότητα της αμετροέπειας και των τεράστιων πολιτικών ελλειμμάτων της μεταπολιτευτικής μας ιδία πολιτικής τάξης, που αντί να καταστρώσει και να εφαρμόσει ακολούθως ένα εμπνευσμένο και καλοσχεδιασμένο Masrer Plan για την εθνική μας οικονομία, το οποίο θα την καθιστούσε βιώσιμη και ανταγωνιστική, περιορίσθηκε στην κοινωνική της ανέλιξη και τον απεχθή και ιδιοτελή προσωπικό της πλουτισμό.

Η Θεσσαλονίκη μεταπολιτευτικά χάρις στην ευλογημένη παρουσία λαμπρών και αναγεννησιακών μας ακαδημαϊκών και πολιτικών ανδρών, όπως του Ιωάννη Κακριδή, του απαράμιλλου Μανόλη Ανδρόνικου, του Μανωλεδάκη, του Δημήτρη Μαρωνίτη, του έξοχου ηθικά στο πεδίο της πολιτικής και του λόγου Στέλιου Παπαθεμελή, γνώρισε μια πολύ υψηλού επιπέδου πολιτισμική άνθιση, κανοναρχώντας ουκ ολίγες φορές την πνευματική κίνηση και την ηθική πρωτοπορία της Ελλάδος. Ενώ μοναδικές προσωπικότητες απο το φάσμα της λογοτεχνίας, όπως του χαρισματικού και πολυμερούς Ντίνου Χριστιανόπουλου, του Γιώρου Ιωάννου και πολλών άλλων ακόμα, έδιναν μια σπάνια αύρα στην εκπόρευηση της σύγχρονης ελληνικής γραμματολογίας. Ηδη απο τις προηγούμενες δεκαετίες με τους Βαφόπουλο, Νίκο-Γαβριήλ Πεντζίκη, την περίφημη ομάδα της «Διαγωνίου» ήτοι τους Ντίνο Χριστιανόπουλο, Σπανδωνίδη, Γιώργο Δέλιο και και τον συμπατριώτη μου απο την Γαστούνη Νίκο Καχτίτση – που ενώ δεν διέμενε στην πόλη, η πνευματική του άθληση και πραραγωγή είχε ως κέντρο την Θεσσαλονίκη – που εισήγαν στην πεζογραφία μας την νέα αισθητική τεχνοτροποία του «εσωτερικού μονολόγου», η πόλις διεκδικούσε επι της ουσίας και όχι στον τύπο, την πνευματική πρωτοπορία της χώρας. Ολα αυτά τα ωραία και σπουδαία λοιπόν, δεν θα μπορούσαν να ειχαν γεννηθεί σε μια πόλη αναπτυξιακά απονεκρωμένη, εγκαταλειλειμμένη, που μοιάζει με σεληνιακό τοπίο και οδεύει στον θάνατο όπως περιγράφει ο κ-ος Λαζαρίδης..

Για να έλθω τώρα στο ισχυρό κοινωνικό δίχτυ προστασίας, αλλά και στα σπουδαία ηθικά και ιστορικά ανακλαστικά που εκδηλώνει σήμερα η νύμφη του Βορρά, γονιμοποιημένα απο την ηθική ευαιθησία και την αγάπη του αξεπέραστου για το ιεδεοφόρο και πολυμερές κοινωνικό του έργο, Παναγιωτάτου Μητροπολίτη κ-ου Ανθίμου.

Παρακολούθησα πρίν λίγο μόλις καιρό, την σπάνια για τον όγκο και τον ηθικό της παλμό εκδήλωση τριπλού εορτασμού, για τα «Ελευθέρια» της πόλης, επι τη συμπληρώσει ενός αιώνος απο την απελευθέρωσή της απο τον τιμημένο ελληνικό στρατό, τον εορτασμού του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτη, αλλά και την εποποιΐα του ελληνικού στρατού στην παγωμένη Πίνδο, που δίδαξε κατά Καλοκοτρώνη «Πως οι σκλάβοι γίνονται ελεύθεροι», επικουρούμενης απο την παρουσία της εφέστιας εικόνας του «Άξιν εστί», που ματεκλήθη απο το Άγιον  Όρος ειδικά για τον εορτασμό, χάρις στην παρέμβαση του σεπτού Ιεράρχη κ-ου Ανθμίμου.Και είχα την μοναδική ευτυχία, να καμαρώσω την ηθική ενότητα του ελληνικού λαού όπως εκδηλώθηκε στην βασίλισσα των Βαλκανίων, αλλά και μια μοναδική σε οργάνωση και τάξη εορτή, που έφερε τον ηθικό ετασμό του Παναγιωτάτου κ-ου Ανθμίμου. Σε μια εποχή λοιπόν που ο κοινωνικός ιστός της Ελλάδος βρίσκεται εν αποσυνθέσει απο τα αλλεπάλληλα χτυπήματα του φοβερού μνημονίου και των οδυνηρών πλοκάμων του, η νύμφη του Βορρά κατόρθωσε να συγκεντρώσει στις ηθικές αγκάλες της πάνω απο 250.000 κόσμο  -κατά τους πιο μέτριους υπολογισμούς- και να αναδειχθεί για μια ακόμα φορά, σε σύμβολο της ηθικής ενότητας του ελληνισμού. Ε΄ σίγουρα δεν μπορεί στις σκληρές και αδυσώπητες μέρες μας, να επιτευθχεί ένα τέτοιο ηθικά μαγαλουρό αποτέλεσμα, απο μια μια πόλη που είναι «νεκρή» και είναι στο στάδιο του επιθανατίου ρόγχου, όπως περιέγραψε ζοφερά στο άθρο του στην έγκριτη «Εστία» ο κ-ος Λαζαρίδης. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει ζωντανό και ακμαίο κοινωνικό ιστό για μια πόλη, που μπορεί να ενεργοποιήσει τα ηθικά ανακλαστικά όλων των Ελλήνων, σήμερα την αδυσώπητη εποχή της κοινωνικοπολιτικής μας αποδόμησης. Και η νύμφη του Βορρά, εμπράκτως απέδειξε ότι το μπορεί, το «έχει».

Ερχόμενος και στον υψηλό βαθμό κοινωνικής προστασίας που επιδεικνύει η πόλις, έναντι των κατοίκων της, με τις άοκνες προσπάθειες του Παναγιωτάτου κ-ου Ανθίμου και την εποικοδομητική συνεργασία, τόσο της αυτοδιοίκησης, όσο και άλλων θεσμικών φορέων, αλλά και ομάδων κοινωνικού εθελοντισμού. «Όχι μόνον τα Χριστούγεννα, αλλά και καμιάν άλλη μέρα να μη υπάρξει στην Θεσσαλονίκη πολίτης, που να αποστερηθεί το στοιχειώδες πιάτο φαγητού» είναι το δόγμα που προτάσσει ο εμπνευσμένος ρασοφόρος κ-ος Άνθιμος, απέναντι στην οδυνηρή κρίση που μαστίζει την χώρα και αποδομεί μέρα με την ημέρα τον κοινωνικό μας ιστό. Αποδυόμενος σε έναν πολυεπίπεδο αγώνα, για να επιστρατεύσει στην προσπάθειά του επιχειρηματίες που μπορούν προσφέρουν τρόφιμα, φαρμακοβιομηχάνους που μπορούν να προσφέρουν φάρμακα, εθελοντικές ομάδες που μπορούν να προσφέρουν για την περίσταση την ατίμητη δωρέαν προσωπική τους εργασία στα πλαίσια υποστήριξης του κοινωνικού έργου, αλλά και φορείς της πολιτείας που μπορούν να δώσουν, αλλά χάνονται στα θανατηφόροα γρανάζια της γραφειοκρατίας, ο Παναγιώτατος κ-ος Άνθμος, έχει μετατρέψει την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, σε μια σπάνια κυψέλη ηθικής θαλπωρής και αρωγής, για τους κατατρεγμένους και τους οικονομικά αδυνάτους, που βιώνουν την ισοπέδωση απο τα επαχθή μέτρα της δημοσιονομικής μας εξυγίανσης και της εξορθολογικοποίησης της εθνικής μας οικονομίας. Καμιά άλλη πόλη στην Ελλάδα, δεν μπορεί να επιδείξει το επίζηλο αυτό δίχτυ κοινωνικής προστασίας σήμερα που όλα πέφτουν και όλα καταρρέουν, σαν την λατρεμήνη νύμφη του  Βορρά. Και όλα αυτά χάρις την αγάπη, την ασύγγνωστη ηθική ευθαισθησία, αλλά και τις άοκνες προσπάθειες του αξίου και εμπνευσμένου Μητροπολίτη Ανθίμου, που σε καιρούς χαλεπούς, δίνει τον τόνο της αναγκαίας ηθικής μας εγρήγορσης, για να αποφύγουμε την βιολογική μας εξόντωση ως λαός και όλοι μαζί να συνδράμουμε την κατά αδήριτο τρόπο προσπάθεια ταχείας κοινωνικής και οικονομικής μας ανασυγκρότησης. Στοιχεία και γεγονότα που έμπρακτα καταδεικνύουν, ότι η βασίλλισά μας των Βαλκανίων Θεσσαλονίκη, δεν είναι «έρημη» και «νεκρή» πόλη, δεν οδεύει στον θάνατο και προπαντός δεν είναι «εγκαταλελειμμένη» όπως γράφει ο αξιότιμος κ-ος Λαζαρίδης στην «Εστία». Είναι μια πόλη σπάνια για την ηθική της ενότητα, την επίζηλη και πρωτοπόρο πολιτισμική της παραγωγή και προπαντός, μια πόλη που με την ευλογία και την ευρυδιάστατη κοινωνική, πολιτισμική και ποιμαντορική παρουσία του αξίου Μητροπολίτη της Παναγιωτάτου κ-ου Ανθίμου, εκπέμπει το ευγενές κοινωνικά σήμα, πως με εφαλτήριο την ηθική μας ενότητα, την αγάπη του Χριστού και τις άλλες άφθαρτες – στο διάβα του πανδαμάτορος χρόνου - αξίες της φιλαλληλίας και της αλληλεγγύης, θα βγούμε απο τα καυδιανά δίκρανα της οικονομικής μας χρεοκοπίας.

Ενώ σεβόμεθα τον αξιότιμο αρθρογράφο της έγκυρης «Εστίας» κ-ο Ευάγγελο Λαζαρίδη και πράγματι αναγνωρίζουμε τις δυστοκίες και τις παραλείψεις της ελληνικής πολιτείας, έναντι της αγαπημένης νύμφης του Βορρά που αναφέρει, θα διαφωνήσουμε κάθετα με την σύνολη εικόνα που παρουσιάζει για την Θεσσαλονίκη, ως θνήσκουσας και εγκαταλελειμμένης πόλης !!! Η Θεσσαλονίκη μας, είναι ζωντανή, πρότυπο ηθικής ενότητας και αλληλεγγύης του ελληνικού λαού. Είχε λαμπρό και ένδοξο παρελθόν, έχει ένα αξιοπρεπές και σοβαρό παρόν και με την αγάπη όλων των Ελλήνων, γιατί είναι όπως λέει και ο ποιητής «το στολίδι της καρδιάς μας» θα έχει λαπρό και ηθικά μεγαλουρό μέλλον.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
www.politikanet.gr