Το ιερατείο των Βρυξελλών και το πειραματόζωο Ελλάδα

Το ιερατείο των Βρυξελλών και το πειραματόζωο Ελλάδα

Αφού όλοι μαζί τα φάγαμε, όλοι έχουμε ευθύνη και όλοι μαζί πρέπει να πληρώσουμε. Και αφού φάγαμε δανεικά γιατί ως γνωστόν καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε είμαστε ένοχοι, έχουμε διαπράξει αμάρτημα απέναντι στον Θεό των αγορών και πρέπει να τιμωρηθούμε για να εξιλεωθούμε. Με νηστεία, προσευχή, περικοπές, απολύσεις, φόρους και συνεχές αυτομαστίγωμα, αυτοοικτιρμό και εξευτελισμό μέχρι ο Θεός της αγοράς να δείξει έλεος και να μας δεχθεί ξανά στις αγκάλες του.

Η κρίση είναι και ευκαιρία όμως. Σωστά κάθε κρίση είναι ευκαιρία, αλλά για ποιον. Η κατοχή ήταν θαυμάσια ευκαιρία…για τους δωσίλογους, τους γερμανοτσολιάδες, τους κουκουλοφόρους, τους λαδέμπορους, τους μαυραγορίτες. Αφού έκαναν κομπόδεμα στα μαύρα χρόνια σαν συνεργάτες των Γερμανών και παίρνοντας την περιουσία των άλλων για ένα κομμάτι ψωμί, αποτέλεσαν τον εθνικό κορμό και στελέχωσαν το μεταπολεμικό κράτος και το παρακράτος. Και η κρίση που διανύουμε είναι ευκαιρία. Για όσους αγοράσουν κοψοχρονιά τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας, την ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τα νησιά με λιγότερους από 100 κατοίκους αλλά και τα σπίτια των δανειοληπτών που δεν θα μπορούν να πληρώσουν και θα βγάλουν αργά ή γρήγορα στο σφυρί οι τράπεζες. Ευκαιρία όμως είναι και για εκείνους που τώρα θα αξιοποιήσουν τους μισθούς των 500 ευρώ -ή μήπως των 300-, την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, την διάλυση των συνδικάτων την απαξίωση του συνδικαλισμού τους εξαθλιωμένους ανέργους. Φροντίζει γι αυτό η τρικομματική κυβέρνηση που προτάσσει το σύνθημα «το κέρδος πάνω από τους πολίτες» που είναι το συνώνυμο της «αποενοχοποίησης της επιχειρηματικότητας».

Το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο προβλήθηκαν ως αναγκαίος αν και επίπονος εκσυγχρονισμός και εξορθολογισμός της οικονομίας και της κοινωνίας. Έλα όμως που πέρασαν τρία χρόνια, το βιοτικό επίπεδο μειώθηκε κατά 30-40%, το εθνικό εισόδημα έπεσε πάνω από 20%, οι άνεργοι κοντεύουν το 30% αλλά ο εξορθολογισμός, η Ανάπτυξη και η επιστροφή στις αγορές που είχαν υποσχεθεί δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Με το τρίτο μνημόνιο εγκαταλείφθηκαν τα προσχήματα και οι υποσχέσεις, μόνο τρόμος: «είσαστε ένοχοι και θα τιμωρηθείτε, αν αντιδράσετε θα είναι ακόμη χειρότερα δηλαδή θα πεθάνετε από πείνα, έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων».

Φυσικά όπως έχει λεχθεί «είναι ανοησία να περιμένεις με την ίδια μέθοδο διαφορετικό αποτέλεσμα, γι αυτό απαιτείται αλλαγή του μείγματος οικονομικής πολιτικής που εξοντώνει τον ασθενή και επιπλέον οι φόροι σκοτώνουν τους φόρους». Ακόμη κι αν έλθει κάποτε η Ανάπτυξη δεν αφορά τους πολίτες και την κοινωνία, τους δανειστές θα αφορά και όσους αξιοποιήσουν την κρίση ως ευκαιρία.

Το ιερατείο των Βρυξελλών, το ΔΝΤ και οι αγορές εφαρμόζουν ένα πείραμα στην Ελλάδα: πόσο μπορεί να αντέξει στη νεοφιλελεύθερη συνταγή μία χώρα που μέχρι πρότινος ανήκε στον ευρωπαϊκό πυρήνα, πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες της. Αν αποτύχει το πείραμα, το κόστος γι αυτούς θα είναι μικρό, η Ελλάδα δεν είναι μεγάλο μέγεθος. Αν πετύχει το πείραμα θα γενικευθεί και τα πορίσματα θα εφαρμοστούν και σε άλλες χώρες.

Η κυρίαρχη οικονομική και πολιτική τάξη αποδέχθηκε ασμένως το ξεπούλημα της χώρα και την υποδούλωση των πολιτών. Πάντα έτσι έκανε. Η μεγάλη απορία είναι τι περιμένει πια η κοινωνία;
[Του Σπύρου Γκουτζάνη από protothema.gr]
www.defencenet.gr